Chciałabym to wierszydło zadedykować pewnemu człowiekowi, który zmienił dla mnie bieg historii. Ten człowiek jest od 20 lat śmiertelnie chory, zapalcie mu świeczkę. Dziękuję Gutek...

Gdy w promieniu odchodzi
Lękający się słońca
Ono krwawo zachodzi
Nie czekając dnia końca
W świecie ciszy

Przebiegając przez pustkę
Co się w sercu rodzi
Spogląda ze smutkiem
Na rąk dzieła powoli
W świecie ciszy

Pogodzony ze śmiercią
Co go w niebyt iść prosi
Jeszcze jeden by dzień chciał
Na duszę zamienić
W świecie ciszy

Warszawa, 31 lipca 1997 r.